PSR 2025

Het lijkt wel of alle grote sportieve avonturen net na de zomer plaatsvinden. Graag neem ik jullie mee in mijn avontuur, die ik met Gert-Jan – als team 20; Geen Ruggengraat – aanging: de PSR, Pyrenees Stage Run.

De PSR is een stagerun van 220 K en 15.000 D+ (en D-) over 7 dagen, waarbij je door 5 Nationale parken loopt en Andorra aandoet. Een stuk van de route bestaat uit de bekende GR11. We zijn gestart in Ribes de Freser en geëindigd in Salardú. De dag voor de start is er een check-in, waarbij je niet alleen je startnummer van die week ophaalt, maar ook zaken als een tag voor aan je trailvest, een duffel bag – waar je bagage dagelijks in wordt vervoerd -, een rugzakje – voor spullen die je na de finish wilt hebben-, een beker – om na de finish te kunnen bijtanken -, een racebook – met alle details en prachtige kaarten met de route van elke dag -, een polsbandje – het is immers een all-inclusive vakantie -, en een PSR T-shirt en buff. De tassen zijn allemaal gelabeld met je startnummer en de duffel heeft codes voor de hotels waar je in verblijft, zodat de enorme logistieke uitdaging ook goed kan verlopen. Na de gear-check kunnen we in ons hotel de duffel vullen en voor het diner leveren we onze gewone tassen in, zodat we die bij de finish weer kunnen meenemen. Het diner is dagelijks in een sporthal (op 1 avond na toen we in een enorm skiresort zaten), waar een cateraar voor 140 deelnemers plus zo’n 60 vrijwilligers voor voldoende koolhydraatrijk eten zorgt. Na het eten volgen standaard de korte briefing voor de volgende dag (we kregen dagelijks de complete briefing per video), het huldigen van de winnaars van die Stage en de leaderboard per categorie (categorie, men, women, mixed – helaas kon je in de incomplete categorie niet op het podium komen 😉). Om daarna met z’n allen te kijken naar de fotosamenvatting van de dag en als kers op de taart de video van de dag. Het is ongelofelijk hoe snel het mediateam elke dag een prachtige samenvatting maakte. Deze video’s leverden mij meestal kippenvel op.

Nu zie ik jullie denken ‘dus je hoefde alleen nog maar te lopen?’. Klopt! Vol enthousiasme en energie stonden Gert-Jan en ik op zondag aan de start van een onvergetelijk tof en bijzonder avontuur. Ik heb er de hele week enorm van genoten: de sfeer, de uitzichten, het weer dat goed bleef, de medelopers, de gemzen en lammergieren die we zagen en niet te vergeten de fantastische staff onderweg – zelfs aanmoedigend op strategische plekken naar boven en beneden. Oftewel: ik was over het algemeen het welbekende blije ei. Toch hield zelfs ik dat niet helemaal vol gedurende de 52:24:05 uur die ik uiteindelijk heb gelopen. Ik neem jullie mee.

Stage 1

Na een nacht op ca 900m, lopen we in 15 km naar het hoogste punt van deze Stage op 2.585m. Dat had ik ff onderschat. Mijn hartslag was speedhikend omhoog die eerste dag veel hoger dan normaal (maar zakte de volgende dag al weer helemaal terug). Op een deel van de klim maakt Gert-Jan een foto van me als ik zeg ‘ik speedhike je helemaal de moeder m’n reet’ (sorry, km-meer 5 inside joke). Later hoorde ik dat de meeste deelnemers hier last van hadden en we allemaal het gevoel hadden dat aan het 2^e klimmetje van ca 600 hm over ca 5 k geen einde kwam. Beter toch maar een dagje acclimatiseren van tevoren…

Stage 2

We haalden velen voor ons speedhikend in op onze klim naar 2.911m. En ik nam gewoon af en toe een foto van het prachtige spel van de donkere wolken om mijn tempo – en dus stijging – iets te remmen. Een nix aan het handje stage dus, met een toffe finishfoto.

Stage 3

Begon als een prachtige stage. We haalden naar boven weer iedereen speedhikend in en liepen door mooie valleitjes met meertjes en steenpartijen richting Andorra. Tot op 16 km, ca 50 m van de top van Portella d’Engorgs (2.696m), toen het einde team Geen Ruggengraat werd. De schouder van Gert-Jan schoot namelijk weer spontaal uit de kom. Tja, en dan? Op een steile helling…. Gelukkig kwam niet veel later een andere deelnemer langs die vertelde dat hij medic was. Met 2 poles onder de oksel en flink wat kracht van een andere deelnemer werd de schouder weer terug gezet! Deze mededeelnemer bleek orthopeed te zijn en had menig schouder gezet – maar niet op een dergelijke locatie. Ploeterend de laatste meters verder naar boven en daarna rustig wandelend naar de VP op ruim 3 km. Overgedragen aan de medics en zelf verder gegaan. Gelukkig was team 13 die dag wat langzamer door een verstuikte enkel de dag ervoor en mocht ik met hen mee (je mag niet alleen lopen). Het was wel even slikken.

Stage 4

Was een korte stage omdat we die middag naar Andorra la Vella gingen. Wel één met veel hoogtemeters. Ik sloot aan bij team 22 omdat de enkel bij team 13 nog twijfelachtig was. Dit is een goed technisch downhill team, dus stijgend kon ik wachten en technisch dalend moest ik mezelf iets te veel pushen. Een knuffel met een harde steen op de laatste 10 m downhil tot gevolg. Mijn heup is ondertussen geel en mijn elleboog iets minder gevoelig…

Stage 5

Voor mij voelde dit als de eerste echt spannende stage: lang (40+k), met veel hoogtemeters en een technisch stuk in de afdaling (op de kaart van de organisatie rood en zwart, mede door het lange technische stuk boven 2.000 m). En ik liep met een adoptieteam, dus die wilde ik niet tot last zijn. De technische afdaling ging goed doordat we met de reguliere gezellige ‘middengroep’ liepen en ik kon afkijken bij anderen. Plus ik deed het – ondanks mijn downhill buddies – gewoon rustig aan. Was wel even mijn adoptieteam kwijt, maar die stonden even verderop te wachten. We liepen gezellig met team 13, de enkel deed het weer. Tot er wat meer tijd bij de post werd besteedt en het glooiende stuk niet zo opschoot bij mijn adoptieteam. Ik pushte op de downhill te veel en schoot opnieuw onderuit… Dit maakte dat ik het toen ik over de finish kwam echt even te kwaad kreeg: Je start met je eigen team met de intentie samen te finishen. En nu dat niet lukte, was ik blij dat ik bij een ander team mocht aanhaken. Maar het voelt toch meer als aanpassen omdat je een ander niet tot last wilt zijn. En dan speelt ook nog mee dat je stiekem ook wel geniet van de stages en je teamgenoot dit allemaal moet missen… Ik moest even bijkomen, dus die avond besloten niet te gaan eten in de sporthal, maar aan de overkant van het hotel. Team 13 had hetzelfde idee, dus het werd een rustige en gezellige avond. En ze nodigden me uit de volgende dag weer bij hen aan te sluiten.

Stage 6

Deze werd ook geen walk in de park. Mijn hele linkerschouder was namelijk verkrampt geraakt – lang leve het speedhiken. Dat maakt het klimmen toch wel wat ongemakkelijk. Toevallig had het vrouwelijke deel van mijn adoptieteam ook niet zo’n heel lekkere start van de dag. Dus hij: ‘en nu gaan jullie elkaar niet ff lekker de grond in stampen vandaag!’ Tuurlijk niet, zo zit ik immers als blij ei niet in elkaar. Al had ik tijdens die klim van ca 1.600 m toch een paar keer de neiging om op een steen te gaan zitten wachten. Maar aangezien ik dan lang kon wachten tot een lammergier me op zou pikken, toch maar even doorgezet. Downhill irriteerde mijn schouder gelukkig een stuk minder en die uitzichten zijn het meer dan waard!

Stage 7

Het moest nu wel heel raar lopen, wilde ik het niet halen. Mijn schouder was door de masseur losgemaakt en deed het weer (elke dag konden we een massage krijgen van ca 10-15 min, super luxe). Alhoewel: in stage 7 zat ook weer een technisch zwart gekleurd stuk – langer dan stage 5. Iets met grote stenen. Nou, die grote stenen bleken echt een feestje! Zo leuk om er over heen te springen en te klauteren. Dat je dan soms nog ff een ‘gewone’ helling met stijgingspercentage van 35% omhoog moest, ach. De Britten bij ons in de buurt zorgden in ieder geval voor sfeer door jaren ’80 muziek op te zetten. Mijn teammaatjes liepen iets voor me in de slinger omhoog en af en toe werd er omgedraaid en gingen de stokken omhoog om te checken of ik ok was. Soms hoorde ik dan ‘woep woep’ – gevolgd door mijn antwoord ‘woep woep’. Het ging lekker! Verzorgingspost 2 had vandaag een verrassing: een BBQ. Alleen werden wij al misselijk bij de geur… Verzorgingspost 3 was bij een hut en de beheerders hadden verse soep voor ons gemaakt! Zo lekker, al was de bouillon uit pak van de overige dagen ook super. We moeten nog zo’n 15 km downhill en na 7 dagen voel je dan je knieën echt wel. Wij dames gingen kletsend naar beneden – ik weet nu alles van de familie van mijn adoptieteammaatje – terwijl hij af en toe achterom keek als een baasje die kijkt of de hond komt. De kilometers gingen in ieder geval gezellig snel voorbij.

En dan de finish: die Catalanen maken er dus een groot feest van! Ik kwam na elke stage relatief fris over de finish, wat ik niet van iedereen kan zeggen. Het gevoel was nu dubbel: mijn knieën waren best blij dat het er op zat, maar het avontuur op zich had van mij ook wel wat langer mogen duren.

Ik heb hard getraind voor deze PSR: veel volume, zo veel mogelijk hoogtemeters, weekenden Eifel, Ardennen, back-to-back trainingen N70 & Doorwerth. In die voorbereiding kreeg ik regelmatig de vraag waarom ik zo veel lange afstanden bleef rennen, aangezien de stages niet lager dan 40k waren. Maar ik was ervan overtuigd dat veel time on feet het verschil zou kunnen maken. En dat bleek zo te zijn: dit was het tofste, gaafste, mooiste, meest fantastische en ook zwaarste trail avontuur ooit en ik heb er van genoten!

Omdat beelden veel meer zeggen dan woorden, deel ik graag de PSR2025 global video – een super mooie samenvatting door het mediateam: https://youtu.be/jBZipiDMoXM?feature=shared

Life is about experiences.
Catching sunrises, hiking mountains and meeting new people.
It’s about pushing limits.
Step by step, stage by stage.
Sharing passion, effort and unforgettable moments with those who run beside you.
This is not just a race, it’s an adventure that will stay with you FOREVER!