Hoewel ik al een aantal halve marathons gelopen heb, had ik nog nooit een echt lange trail gelopen, en de Devils Trail Nijmegen van 26 oktober was een mooie gelegenheid om mezelf uit te dagen met een voor mij (flink) langere afstand en ook nog eens ~500 hoogtemeters. De startlocatie was vlakbij de Zevenheuvelenweg op camping de Flierenberg. De langere afstand vroeg natuurlijk wel om een andere strategie, nu moest ik wel even goed nadenken over wat en hoeveel ik zou eten onderweg en ook toch wel wat minder snel die heuvels op dan op een vertical friday? Gelukkig kon Monique me van wat goed advies voorzien en ging ik voor een combinatie van mijn persoonlijke favoriet: stroopwafels, aangevuld met krentenbollen en winegums. Dit alles beviel prima. Voor de start was het nog best zonnig, en ik begon er toch wel in te geloven dat het misschien toch mooi weer zou worden? Het was wel graad of 9 maar wel met een flink windje dus was ik blij dat ik 3 laagjes aan had (merinhowol shirt, waar ik mezelf later nog erg dankbaar voor was).

Ik startte in de tweede groep om 10:40. Even wat gestoei met mijn horloge, door gebrek aan opslagruimte kon ik alleen navigeren met de Komoot app, die een nogal vervelende interface heeft (bij nattigheid veranderen de schermen steeds), dus het was gewoon lopen op gevoel, wat natuurlijk eigenlijk het beste is. Aangezien er niet zo heel veel deelnemers waren op deze afstand liep ik eigenlijk toch al snel alleen waarbij ik soms werd ingehaald maar ook vaak weer aan kon sluiten later. Alleen lopen is natuurlijk iets minder gezellig, maar daardoor kon ik wel nog beter van de prachtige omgeving genieten. Er is veel uitzicht in het gebied, misschien wat meer dan op de Utrechtse heuvelrug. Het eerste deel van de route zo rond de Flierenberg was het meest uitdagend, met enkele technische afdalingen en pittige onregelmatige klimmetjes, geen van allen heel lang, maar ook nergens vlak. Het was gelukkig nog niet zo heel modderig, het gebied is toch vooral zandgrond. Een enkele keer moesten we een weg oversteken, maar dit was allemaal goed bewaakt door vrijwilligers. Ik had totaal geen tijddoel in mijn hoofd, wilde vooral een beetje behoorlijk tot het einde komen zonder al te veel af te zien (?).

Helaas begon het na een ongeveer een half uur flink te regenen en bleef het maar regenen. Op de hellende paden ging het nog wel, maar de vlakke paden met modder gaven me wel een beetje koude voeten. Hoe dan ook, op km 21 voelden de benen nog goed, en kwamen we door het fraaie Kraaiendal, nabij Groesbeek. Ik merkte tegen een medeloper op dat de lucht toch wel lichter leek te worden, maar ik kreeg als sarcastisch antwoord terug: “lichtere kleur water bedoel je?”. Hij had gelijk, het bleef stevig door regenen. De paden werden weer breeder en de klimmen minder steil dus dat hielp. Alleen in de laatste 4 km, waar ik echt helemaal doorweekt was waren de benen wel een beetje op, ik kon nog wel blijven rennen, maar een lekker tempo was er wel af. Maar op dat moment liepen we ook weer tussen de 22km lopers, en ik kon zien dat die het ook zwaar hadden, dus dat gaf wel moed. En toen opeens ging de zon weer een beetje schijnen en was ik al in de laatste 2 km! Bij de finish kwam ik dan toch ook nog mede-TRCU’er Freek tegen, dus dat was nog even leuk nabeschouwen. We concludeerden dat het toch wel erg zwaar geweest is, maar verder was het een erg mooie en diverse route. Experiment geslaagd dus!


